رمضان يعني تبلور «وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي» در كالبد خاكي انسان!
يعني حلاوت وصلي دوباره با روح پاك عاشقي و شيدايي؛ يعني گستردن دل در لحظات سبز مناجات به روي احساسات لطيف....
رمضان يعني گشودن سجاده بندگي در خراب آباد فراق و هجران و يافتن نداي ملكوتي «اُدْعُونِي اَسْتَجِبْ لَكُمْ» رمضان يعني پس از دويدن در سراب ها و يافتن تباهي ها؛ رسيدن به حلقه مفقود شده از مدار مهرباني و يافتن انعكاس نداي مستجاب شدۀ ما به سوي ما!

الهي... يا اَسْمَع السامِعين... رمضان آمد و من دوباره با كوله باري از نياز آمده ام كه جرعه اي از آغوش گرم مناجاتت را به دل نا آرامم بچشاني و تصوير شيريني مقام وصال را به كام افكار و اعمالم نشان دهي... و من آمده ام تا مهمان لحظه هاي سبز بي خويشتن شوم تا از بلنداي آسمان، اين پنجرۀ هفت رنگ رؤيايي كه بارگاه هميشه گسترده ملائك است، بال بگشايم و پر بسايم به مدار عشقت تا دور دست تكامل و عرفان!
مرا درياب يا سَتَّار َالعُيُوب تا پهن دشت پيكرم كه فرسوده از علف هاي هرز كوته بيني و كج نگري شده را با حضور سبز و روحاني ات بياميزم!
قنوتم را ببين كه نيازم را به نمايش مي گذارد در آسمان آبي عظمت تو و از برهوت كلمات نجاتم ده كه هيچ واژه اي گوياي احساساتم نيست!
يا ربَّ النُور العَظيم ... در ماه آفتاب آفريني مرا با نور خويش تجلي ده؛ در نور مهمان كن؛ با نور بياميز؛ با نور متولد كن و با نور بميران... يا نُورَ الْمُسْتَوْحِشينَ فِي الظُلَم...